Bir Mengen Meselesi: Köyde Doğan Şehirde Yaşamak Zorunda mı?

Köyde doğan herkesin kaderi şehirde yaşamak mı olmalı?
Bu soru, bugün Mengen’in neredeyse her köyünde sessizce soruluyor.

Bir zamanlar çocuk seslerinin yankılandığı evler şimdi kilitli.
Bahçeler var ama ekilmiyor, ahırlar duruyor ama hayvan yok.
Gençler yok… Çünkü gitmek zorunda kaldılar.

Kimse köyünü durduk yere terk etmez.
İnsan doğduğu yeri sever. Toprağını, suyunu, havasını, anılarını sever.
Ama sevgi tek başına yetmiyor.

Bugün köyde doğan bir genç için seçenekler sınırlı.
İş yok, gelir yok, sosyal hayat yok.
Eğitim için gidiyor, iş için kalıyor.
Sonra evleniyor, çocuk yapıyor ve dönüş her geçen yıl daha da zorlaşıyor.

Köyde yaşamak romantik anlatılıyor ama gerçekler ağır.
Üretirsen kazanamıyorsun, üretmezsen zaten tutunamıyorsun.
Tarım maliyetli, hayvancılık zahmetli, destekler yetersiz.
Gençler “köyde kal” denilerek değil, köyde yaşayarak geçinebileceklerini görerek ikna olur.

Bir başka mesele de umut.
Köyde gelecek var mı sorusuna net bir cevap veremiyoruz.
İnternet var ama iş yok.
Doğa var ama değerlendiren az.
Toprak var ama sahip çıkan giderek azalıyor.

Oysa köy sadece geçmiş değil, doğru adımlarla gelecek olabilir.
Tarım, hayvancılık, doğa turizmi, yerel üretim, dijital imkanlar…
Bunlar hayal değil. Ama plan ister, irade ister, sahiplenme ister.

Belki de asıl soru şu:
Köyde doğan şehirde yaşamak zorunda mı,
yoksa biz köyde yaşamayı zor mu hale getirdik?

Bu mesele hepimizin meselesi.
Çünkü köy boşalırsa, şehir de kalabalıklaşır ama mutlu olmaz.
Toprak terk edilirse, kökler de zayıflar.

Mengen’in köyleri sessizleşiyor.
Bu sessizliği duymak ve bir şeyler yapmak hâlâ mümkün.
Ama zaman, her geçen gün biraz daha daralıyor.